✿﹏โลลิต้า﹏✿
ฉันมีความรักมาทักทาย
เบื่อจัง
รู้สึกเบื่อหน่ายชีวิต
ทำไมคนรักของเราถึงไม่ทำอย่างที่คนรักคนอื่นเค้าทำกันบ้าง
ทำไมไม่ทำอย่างที่เคยทำกับคนอื่น
ทำไมไม่ให้อย่างที่คนอื่นเค้าให้กัน
ทำไมไม่สนใจในรายละเอียดน้อยๆ
อยากไปจากเธอจริงๆ
ฉันน้อยใจทุกทีที่ฉันต้องได้ยินเธอพร่ำเล่าถึงคนที่เคยผ่านมาในชีวิตเธอทุกๆคน
ฉันไม่เล่าบ่อยนักเท่าเธอ
จะต้องอยากหวนย้อนความทรงจำรึยังไง
ฉันไม่ได้อยากจะรู้เรื่องอดีตที่มันทำให้เจ็บช้ำใจ
จำ ! ก็เก็บไว้ในกล่องทรงจำในใจ
ชีวิตก่อนชั้นมีใคร(บ้าง)
ชั้นเป็นยังไง
ชั้เจ็บกับอดีตขนาดไหน
ชั้นอยากเดินไปข้างหน้า
ไม่อยากฟังและรับรู้สิ่งที่เป็นความหลังของชั้นและของใครหน้าไหน
จะยังต้องอยู่กับสิ่งเหล่านั้นใช่ไหมถึงจะสุขใจ
แต่มันทำงานความรู้สึกศรัทธาในรักของชั้นไปทีละน้อย น้อย
จนมันจวนจะหมดแล้ว
มันจะไม่หลงเหลือเศษดอกแคร์ที่ชั้นเฝ้าฉถอมรักษาไว้อย่างมั่นคงอีกแล้ว
ชั้นเข้มแข็ง
ชั้นไม่ง้อไม่ยอมใคร
ชั้นเกรงกลัวใครหน้าไหน
ชั้นทำอะไรเองคนเดียวได้
ชั้นไปไหนมาไหนเองได้โดยไม่ต้องมีใคร
แต่ชั้นก็แค่ผู้หญิงคนเดียว
ผู้หญิง
จิตใจคงต้องอ่อนหวานอ่อนไหวร้องไห้ได้เมื่อเสียใจ
อยากได้สิ่งที่อยากรับจากคนรัก
แต่คนอย่างชั้นไม่เคยมีอะไรจากเธอติดตัวมาเลย
ชั้นเป็นผู้หญิงที่เป็นผู้ให้
ชั้นเป็นผู้หญิงที่ทำอะไรให้เธอก่อนเสมอ
โดยไม่แคร์ตัวของตัวเองเลยว่าเหนื่อยนะ พอแล้วไหม
คู่รักคู่หนึ่งหวานใส่กัน
จูงมือเวลาเดินข้ามเหล็กกั้นเพียงแค่เส้นเดียว
เดินเคียงข้างท่ามกลางฝูงชนไม่เคยห่างเกินครึ่งเมตร
ซื้อดอกไม้สีสดใสให้คนรักของเขาในวันธรรมดา
ยอมเหนื่อยเพื่อให้เธอสบายใจ
ทำทุกอย่างให้ได้โดยให้เธอคิดว่าเธอยังมีเขา
ไม่ได้อยู่คนเดียวเวลาต้องเจอกับปัญหา
สร้างความประหลาดใจให้เธอทุกครั้งที่รักเริ่มไม่สงบนิ่ง
มองตาก็เข้าใจได้ว่าเธอต้องการอะไร
ซื้อแหวนให้เธอเมื่อถึงวันครบรอบที่ได้เจอกัน
ชั้นเป็นผู้หญิง
ชั้นอยากได้แหวน
ชั้นอยากได้ตุ๊กตาตัวใหญ่ที่สุดในร้านนี้
ชั้นอยากได้ดอกไม้จากคนรักทุกๆวัน
ชั้นอยากอยู่ปัจจุบันกับเธอแค่สองคน
ชั้นอยากฟังเรื่องอนาคตที่มีเพียงเราสอง
แต่....
ชั้นยังคงไม่ได้สิ่งที่ชั้นหวัง
มันมากเกินไป
จริงไหม
ไม่จริงหรอกถ้ารักคนนึงมากมาก
แต่ทว่าชั้นไม่ได้ต้องการให้ทั้งหมดมันเป้นตมที่ชั้นต้องการได้หรอก
ชั้นหวังเพียงแค่เศษหญ้าข้างทางเพียงแค่ก้านเดียวที่เธอจะเด็ดมาฝากชั้น
เวลาเดินผ่านหรือมันเกิดปลิวผ่านมาตรงหน้าเธอ
ในขณะที่เธอสามารถเก็บมันได้อย่างง่ายดาย
แต่เธอคงไม่เก็บ
เธอไม่คิดเก้บมันมาฝากชั้นหรอก
ชั้นคงต้องเป็นชั้นเองต่อไป
จนกว่าใจชั้นจะเหนื่อยและตายสลายจากเธอไป
ตามระยะเวลาของมันที่จะต้องเสื่อมสภาพลงเมื่อถูกใช้งานโดยไม่เคยได้พัก
ช้นจะให้เธอต่อไป
ชั้นอยากให้การ์ดสีชมพู
มีข้อความบอกรักจากลายมือของชั้นบ่อยๆ
ตุ๊กตาตัวเล็กๆที่ชั้นพอซื้อให้เธอได้
สิ่งที่ชั้นเห็นทุกสิ่งแล้วชั้นเกิดนึกถึงเธอ
ชั้นจะเก็บและนำสิ่งเหล่านั้นมาฝากเธอคนที่ชั้นรัก
ไม่ว่าเธอจะไม่เคยให้อะไรชั้นเลย
(แล้วจะกลับมาต่อไปเรียนก่อน)
^^_^^